คำนิยม
ตอนที่ 1. เหินฟ้าสู่ กรุงปักกิ่ง (Story By P’ Pum)

          สวัสดีค่ะน้องๆ พี่ปุ้ม บ้านจีน เองค่า เนื่องในโอกาสดีๆ ที่บ้านจีนปรับปรุงเว็บไซต์ใหม่ พี่ปุ้มก็อยากจะแชร์ประสบการณ์ซึ่งครั้งหนึ่งได้รับมอบหมายจากทางบริษัทฯ (บ้านจีนนั่นเอง) ให้ไปส่งและดูแลน้องๆ ที่จะเดินทางไปเรียนที่เมืองปักกิ่ง มหาวิทยาลัย Beihang University หรือชื่อภาษาจีนว่า 北京航空航天大学 การเดินทางครั้งนี้เดินทางด้วยกันทั้งหมด 13 คน ซึ่งมีน้องจากมาจากหลายมหา’ลัย อาทิ น้องๆ จากศิลปากร, เอแบค, ธรรมศาสตร์, และมีน้อง ม.ปลายสองคน จากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต ที่เดินทางไปด้วยกัน

 

          การเดินทางครั้งนี้ไม่เหมือนกับการไปเยือนประเทศจีนครั้งก่อนๆ ของพี่ปุ้มเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้รับหน้าที่ไปส่งน้องๆ รู้สึกตื่นเต้นเพราะเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง (อิอิ) ซึ่งปกติพี่ปุ้มจะประจำอยู่ที่ออฟฟิศมากกว่า ได้มาเป็นเจ้าหน้าที่ภาคสนามนี่ก็สนุกไปอีกแบบ อิอิ จำได้ว่าวันแรกที่ไปถึง อากาศสักประมาณ 3-4 องศา ได้ ตอนแรกไปถึงแอบอยากกลับบ้านนิดหนึ่ง เพราะเป็นคนไม่ชอบอากาศหนาว แต่เพื่อน้องๆ แล้วเราต้องสู้ ฮ่าๆๆ ส่วนน้องๆ คนอื่นๆ ก็คงรู้สึกไม่ต่างกันกับพี่ปุ้ม เพราะเป็นธรรมดาที่เวลาเราห่างบ้าน ห่างคุณพ่อคุณแม่ ห่างเพื่อน ทำให้เรารู้สึกเหงาเป็นธรรมดา แม้จะเดินทางไปด้วยกันหลายคน แต่ก็อดคิดถึงบ้านไม่ได้อยู่ดี แต่พอวันเวลาผ่านไป ความรู้สึกอยากกลับบ้านเริ่มเปลี่ยนไปเป็นตรงกันข้าม สาเหตุจะเป็นเพราะอะไรนั้น ลองค่อยๆ อ่านและนึกภาพตามนะคะ

 

          ก่อนขึ้นเครื่อง แน่นอนว่าเราต้องผ่านการเช็คอิน เพื่อโหลดกระเป๋าและรับบัตรโดยสารก่อน ซึ่งน้องๆ ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมาเช็คอิน บางคนถึงกับไม่ได้หลับได้นอนกันเลยทีเดียว ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นนะ แต่เป็นเพราะจัดกระเป๋าไม่ลงตัวสักที พี่ปุ้มเองก็เป็นเหมือนกันจัดไปจัดมา กลัวน้ำหนักจะเกินจะเอานั่นออกก็เสียดาย จะเอานี่ออกก็จำเป็นต้องใช้ เฮ้อออ... สุดท้ายก็ผ่านไปจนได้  

 

 

 

 

          ณ กรุงปักกิ่ง ประมาณ บ่าย 2 โมงครึ่ง (ตามเวลาประเทศจีน) การผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง ค่อนข้างเป็นไปอย่างช้าๆ เนื่องจากมีเครื่องลงพร้อมๆ กันหลายลำ ทำให้น้องๆ ความเหน็ดเหนื่อยของน้องๆ จากการเดินทางเพิ่มเป็น 2 เท่า เพราะต้องยืนรอ...รอ...รอ ทั้งรอตรวจ และประทับตราในพาสปอร์ต และ รอรับกระเป๋าอีก ใบหน้าของน้องๆ ตอนนี้ ดูเปลี่ยนไปจากตอนก่อนขึ้นเครื่อง หลังจากรับกระเป๋าเสร็จเรียบร้อย ก็ได้เวลาออกมาจากสนามบินสักที โดยที่ปลายทางมีพี่สุ (บ้านจีน) พี่แม้ว (รุ่นพี่ที่เป่ยหัง) และนักศึกษาชาวจีนอีกคน (จำชื่อไม่ได้) ที่คอยช่วยน้องๆ เข็นกระเป๋าไปที่รถ หลังจากนั้นก็เดินทางมุ่งหน้าไปยัง มหาวิทยาลัย Beihang University (สักที)

 

          ณ Beihang University การขนกระเป๋าลงจากรถค่อนข้างจะทุลักทุเล เพราะต่างคนต่างเริ่มไม่มีแรงกันแล้วอยากจะพักเต็มแก่ แต่ภารกิจเรายังไม่หมด เราต้องทำเรื่องเข้าห้องพัก โดยการจ่ายค่ามัดจำ รับใบเสร็จค่ามัดจำและรับกุญแจก่อน ซึ่งการทำงานเป็นไปอย่างช้าๆ (เหอ..เหอ) ในที่สุดกุญแจห้องพวงสุดท้ายก็มาถึงแล้ว เย้..เย้ จะได้เข้าห้องแล้ว จากนั้นพี่สุก็อาสาเป็นไกด์ พาน้องๆ ไปกินข้าว ซึ่งร้านแรกเราประเดิมกันที่ ร้านตรงข้ามประตูทางด้านทิศใต้ (南门) ของมหาวิทยาลัย เมนูมื้อแรกของพวกเราคือ ผัดผักกวางตุ้ง, กุ้งฝอยผัดพริก, และปลานึ่ง กับอะไรสักอย่างจำไม่ได้แระ เมื่ออิ่มสบายท้องแล้ว ก็แวะซื้อของใช้และขนมอีกนิดหน่อยในซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ หอพัก อ้อ! พี่ปุ้มลืมบอกไปว่าที่ เป่ยหัง มีซูเปอร์มาร์เก็ต ถึง 2 แห่งด้วยกัน ซึ่งใกล้หอพักนักศึกษาต่างชาติมากๆ เดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึง แถมมีโรงอาหารอีก 3 ชั้นอยู่ในตัวอาคารของซูเปอร์มาร์เก็ตอีกต่างหาก สะดวกสบายมากๆ และแล้วก็ถึงเวลาพักผ่อนจริงๆ สักที เพราะวันต่อไปมีภารกิจต้องไปทำต่อ คือการลงทะเบียนเรียน ไปนอนก่อนดีกว่า ง่วงล่ะ

 

อ่านต่อตอนหน้านะคะ....................

Bookmark and Share